( 1 ) 10 - فرمود : هر گاه خدا براى بنده‌اى نيكى خواهد ، او را به دنيا بىرغبت كند و در ديانت فهميده سازد و به عيوب دنيا بينا كند و هر كه را اين خصلتها داده شود ، خير دنيا و آخرت به او داده شده ، و فرمود : هيچ كس حق را از درى نجسته كه از در زهد در دنيا بهتر باشد و آن ضد است مر آنچه را دشمنان حق مىجويند ، گفتم : قربانت ، آنها از چه راهى مىجويند ؟ فرمود : از رغبت به دنيا ، و فرمود : آيا شخص پر صبر ارجمندى وجود ندارد ، به راستى اين دنيا چند روز اندك بيش نيست ، هلا بر شما حرام است كه مزهء ايمان را بچشيد تا نسبت به دنيا بىرغبت و زاهد شويد . گويد : و شنيدم امام صادق ( ع ) مىفرمود : هر گاه مؤمن خود را از دنيا كنار كشد مقامش بالا رود و شيرينى دوستى خدا را دريابد و نزد دنياداران به ديوانه ماند و همانا به دين مردم حب خدا آميخته و به كارى جز آن دست نيندازند . گويد : شنيدمش مىفرمود : به راستى چون قلب ، پاك و مصفا شد ، زمين بر او تنگ گردد تا بر فراز رود . ( 2 ) 11 - از زهرى محمد بن مسلم بن شهاب ، گويد : از على بن الحسين ( ع ) پرسش شد ، كدام عمل نزد خدا عز و جل بهتر است ؟ در پاسخ فرمود : هيچ عملى بعد از معرفت خدا عز و جل و معرفت رسول خدا بهتر از بغض دنيا نيست و به راستى براى آن تيره‌هاى بسيار است و براى گناهان هم تيره‌هاى بسيار است ، نخست چيزى كه براى آن ، خدا نافرمانى شد ، كبر و بزرگ منشى است كه نافرمانى شيطان است هنگامى كه سر باز زد و بزرگى به خود بست و